iO166

MINCO EGGERSMAN, THEODOOR BORGER, AARON PARKS & ÓSKAR GUDJÓNSSON

Unifony II
(BUTLER RECORDS)
#instrumentaal #jazz #saxofoon

Unifony is een project van de Nederlanders Minco Eggersman en Theodoor Borger, waarmee ze een ode willen brengen aan de werkethiek van de jaren tachtig. Hierbij gaat het om het maken van muziek in een inspirerende, stressloze omgeving met vintage instrumenten en opnameapparatuur. Voor deze uitgave hebben pianist Aaron Parks (ECM, Blue Note) en saxofonist Óskar Gudjónsson (ADHD, Mezzofort) zich bij het duo gevoegd. Unifony II kan worden bestempeld als een kalme jazzplaat waarop het warme saxofoonspel van Gudjónsson de hoofdrol speelt. De mannen nemen je driekwartier mee in een oase van rust en ontspanning. Dit zorgt er alleen wel voor dat alles maar een beetje voortkabbelt. Het is nog het beste te omschrijven als een jazzband die in een club staat te spelen en het publiek muziek verschaft tijdens het diner. Unifony II is dan ook perfect om op de achtergrond te laten meedraaien. Als volwaardig album is het simpelweg te eenzijdig om meerdere actieve luisterbeurten te verantwoorden.

I AM WAITING FOR YOU LAST SUMMER

Self-Defence
(TROU BLANC)
#instrumentaal #ambient #cyberpunk

Eenzaamheid is een groot probleem in onze hedendaagse maatschappij. Niet alleen ouderen, maar ook steeds meer jongeren voelen zich eenzaam, terwijl er in de moderne wereld genoeg technologische manieren zijn om met elkaar in contact te blijven. Volgens het Russische trio Evgenii Popov, Sasha Sokolov en Lev Nikitin – beter bekend als I Am Waiting For You Last Summer (IWFYLS) – zijn er dankzij de technologie juist veel meer manieren om je eenzaam te voelen. Op Self-Defence verwoorden ze dit gevoel enkel met hun instrumenten. Een uitzondering is Je Me Demand, waarin wat bescheiden zang te horen is van zangeres Gdeto. De mannen zeggen geïnspireerd te zijn door de dystopische fictie van onder anderen George Orwell en Yevgeny Zamyatin en dat is goed terug te horen. Brave New World, In Circles, Boiling Point en Renascence hadden zo uit een cyberpunk-setting kunnen komen. Mocht je het je afvragen: cyberpunk is een subgenre in de sciencefiction waarin een dystopische toekomst wordt afgebeeld. De film Blade Runner is hier een bekend voorbeeld van. Daarnaast doet Self-Defence sterk denken aan het werk van de Canadese componist Michael McCann; hij componeerde onder meer de muziek van de cyberpunk-videogames Deus Ex: Human Revolution en Deus Ex: Mankind Divided. Als je bekend bent met deze vorm van sciencefiction zul je het gevoel van eenzaamheid, onbegrip van de wereld en de zoektocht naar je ware zelf herkennen in de klanken die IWFYLS voortbrengt. Voor ieder ander is Self-Defence een ambient-album met een stevige ondertoon dat je prima op de achtergrond kan laten meedraaien.

THE PROGRESSIVE SOULS COLLECTIVE

Sonic Birth
(METALVILLE)
#progmetal #muziekproject

The Progressive Souls Collective is een project van gitarist Florian Zepf, naar eigen zeggen ontstaan door de liefde voor stevige progressieve muziek. Voor het debuutalbum Sonic Birth werkte Zepf samen met Vladimir Lalic (Organized Chaos), Conner Green (Haken), Aquiles Priester (ex-Angra), Kevin Moore (O.S.I.), Luis Conte (Phil Collins) en Derek Shernian (Sons of Apollo). Opener Metature begint veelbelovend en het is duidelijk dat de individuele muzikanten goed zijn in hun vak. Toch komt het op Sonic Birth niet goed samen. Het lijkt soms alsof de mannen langs elkaar en niet samen met elkaar spelen. Iedereen krijgt zijn moment in onder meer de solo's, maar wat is het nut? Is het om te laten zien wat iemand kan, of moet het bijdragen aan het verhaal dat je wilt overbrengen? Hierbij helpt het niet dat zanger Vladimir Lalic alle kanten opvliegt. Lalic is geen slechte zanger en vals zingt hij ook niet, maar de constante toonwisselingen werken nogal op de zenuwen. Dynamiek in de zang is prima, maar niet als je relatief weinig tekst hebt in een nummer. Dan wek je er alleen ergernissen mee op. The Progressive Souls Collective bestaat uit een groep sterke muzikanten, maar dat is niet meteen een recept voor succes. Dat men liefde heeft voor prog is duidelijk, maar waar is de noodzaak? Waarom moeten we juist naar dit album luisteren? Die essentie ontbreekt.